जेव्हा घरचं जेवण 300 किलोमीटर प्रवास करून समोर येतं…

रविवारची सकाळ वेगळीच असते. आळशी ऊन खिडकीतून आत येतं, पंख्याची हळुवार हवा कानात गाणं गुणगुणते, आणि अचानक बाबांचा फोन येतो, “आज संभाजीनगरला येतोय, जेवण घेऊन.”

पहिल्यांदा वाटतं, मजा करतायत. तीनशे किलोमीटर अंतर, फक्त जेवणासाठी? सकाळची रेल्वे हुकते. वाटतं मजा घेतली. पण मध्यरात्री दीड वाजता दाराची बेल वाजते आणि दरवाजा उघडताच बाबांच्या हातात ती मोठी स्टीलची डब्याची बॅग दिसते, तेव्हा कळतं की ही मजा नव्हे, ही प्रेमाची सवय आहे जी वर्षानुवर्षे चालत आली आहे.

हिंदुराष्ट्राची सकाळ – २०४० ची एक कल्पित कथा

सन २०४०. भारत आता अधिकृतपणे 'हिंदुराष्ट्र' म्हणून ओळखला जातो. दिल्लीच्या लाल किल्ल्यावर भगवा ध्वज फडकतो, आणि राम मंदिरासारखी अनेक धार्मिक स्थळे देशाच्या आर्थिक आणि सामाजिक केंद्रबिंदू बनली आहेत. मी, प्रशिका, एक सामान्य मुंबईकर, सकाळी उठून खिडकीतून बाहेर पाहतो. शहरात आता कमी ट्रॅफिक आहे – कारण 'हिंदुत्वाच्या धोरणांतर्गत', रस्त्यांवर गायी मुक्तपणे फिरतात, आणि वाहन धारकांना त्यांचा आदर करावा लागतो. हे छान वाटतं, कारण आता प्रदूषण कमी झालं आहे, आणि लोक अधिक शांत वाटतात.

चंद्रावरची पहिली पिढी

(वास्तवावर आधारित विज्ञान-कथा, नोव्हेंबर २०२५ नंतरची कल्पना)

सन २०४७. आर्टेमिस बेस-७ च्या ग्लास-डोमखाली रात्रीचे १२ वाजले होते. बाहेर -१७०° सेल्सियस, आत फक्त २२°.
डॉ. आर्या पवार (वय ३८, जन्म मुंबई, आता चंद्राची पहिली स्थायी रहिवासी) आपल्या ६ वर्षांच्या मुलीला, लुनाला, झोपवत होती. लुना चंद्रावरच जन्मली होती; पृथ्वी फक्त फोटोत पाहिली होती.

देव्हार्‍यातला साप आणि शीतलताई

गावाचं नाव होतं कोरेगाव. तिथे एक प्राचीन देव्हारा होता. लोक म्हणायचे, त्या देव्हार्‍यात रात्री एक प्रचंड काळा साप येतो आणि जो कोणी एकटं तिथे जातो त्याला दंश करतो. म्हणून गावात नियमच झाला होता – संध्याकाळनंतर कोणीही देव्हार्‍याजवळ जात नाही. लग्नात मुहूर्त असला तरी रात्री ७ नंतर देव्हार्‍यात पूजा नाही. मुलांचं लग्न ठरलं की घरचे आधी जाऊन सापाला दूध ठेवायचे, “आमच्या लेकराला काही करू नको” म्हणून.

“जिवंत असताना साथ सोडू नका”

गावातल्या शेवटच्या टेकडीवर राहणारा विठोबा काका आता ऐंशी पार करूनही रोज सकाळी चार वाजता उठायचा. त्याचा एकच नाद होता – त्याचा शेतातला जुना आंब्याचा झाड. ते झाड त्याने वयाच्या दहाव्या वर्षी लावलं होतं, वडिलांसोबत. आता ते झाड इतकं मोठं झालं होतं की सावलीत पंधरा-वीस माणसं आरामात बसू शकत होती. पण गेली दोन-तीन वर्षं ते झाड फळ द्यायचं थांबलं होतं. पानेही पिवळी पडायला लागली होती.