गावातल्या शेवटच्या टेकडीवर राहणारा विठोबा काका आता ऐंशी पार करूनही रोज सकाळी चार वाजता उठायचा. त्याचा एकच नाद होता – त्याचा शेतातला जुना आंब्याचा झाड. ते झाड त्याने वयाच्या दहाव्या वर्षी लावलं होतं, वडिलांसोबत. आता ते झाड इतकं मोठं झालं होतं की सावलीत पंधरा-वीस माणसं आरामात बसू शकत होती. पण गेली दोन-तीन वर्षं ते झाड फळ द्यायचं थांबलं होतं. पानेही पिवळी पडायला लागली होती.