चंद्रावरची पहिली पिढी

(वास्तवावर आधारित विज्ञान-कथा, नोव्हेंबर २०२५ नंतरची कल्पना)

सन २०४७. आर्टेमिस बेस-७ च्या ग्लास-डोमखाली रात्रीचे १२ वाजले होते. बाहेर -१७०° सेल्सियस, आत फक्त २२°.
डॉ. आर्या पवार (वय ३८, जन्म मुंबई, आता चंद्राची पहिली स्थायी रहिवासी) आपल्या ६ वर्षांच्या मुलीला, लुनाला, झोपवत होती. लुना चंद्रावरच जन्मली होती; पृथ्वी फक्त फोटोत पाहिली होती.
“आई, मला पृथ्वीवर चालायचंय,” लुना कुजबुजली.
आर्याच्या हातातील हाडं इतकी ठिसूळ झाली होती की तिने हलकेच मुलीचा हात सोडला.
“चालशील… पण आधी तुझी हाडं तुटतील, अगं.”आर्याला आठवत होतं, २०४२ मध्ये जेव्हा ती पहिल्यांदा चंद्रावर उतरली तेव्हा तिची हाडांची घनता दर महिन्याला १.८% ने कमी होत होती. व्यायामाच्या सेंट्रीफ्यूजमध्ये तासन्तास फिरूनही ती थांबली नव्हती. आता तिची पाठीची हाडं इतकी पोकळ झाली होती की पृथ्वीवर उतरली तर पहिल्याच दिवशी ती पडून मेल.डोमच्या बाहेर, रेगोलिथची धूळ वादळासारखी उडत होती. ती धूळ इतकी धारदार होती की २०४४ मध्ये तिचा सहकारी केविनला फक्त ४ तास बाहेर काम करून “लुनर सिलिकोसिस” झाला. दोन महिन्यांत त्याचं फुफ्फुस काचेसारखं झालं होतं. आता तो ऑक्सिजन-जनरेटरच्या पुढे बसून फक्त श्वास घेतो.रात्री २ वाजता अलार्म वाजला.
“रेडिएशन स्टॉर्म अलर्ट. सोलर फ्लेअर. सर्वजण इनर शेल्टरमध्ये जा.”आर्याने लुनाला उचलून घेतलं. लुनाचं वजन फक्त ९ किलो होतं (पृथ्वीवर असती तर ५५ किलो असती). तिची हाडं इतकी लांबट आणि बारीक झाली होती की डॉक्टर म्हणायचे, “ही मुलगी पृथ्वीवर उभी राहिली तर तिचा कणा स्वतःच्याच वजनाने मोडेल.”इनर शेल्टरमध्ये १२ जण एकत्र आले. सगळ्यांचे चेहरे फुगलेले, डोळे लाल. स्पेसफ्लाइट-न्यूरो-ऑक्युलर सिंड्रोममुळे सगळ्यांची दृष्टी ६०% ने कमी झाली होती. कुणालाही पृथ्वीवरून येणाऱ्या नवीन क्रूची वाट बघायची भीती वाटायची; कारण नवीन माणसं येण्याचा अर्थ म्हणजे जुन्यांना परत पाठवणं. आणि परत पाठवले की… मृत्यू निश्चित.कम्युनिकेशन ऑफिसर रुही (जन्म बेंगळुरू) हसत म्हणाली,
“पृथ्वीवरून मेसेज आलाय… ‘तुम्ही १० वर्ष पूर्ण केलीत, अभिनंदन!’
२.६ सेकंदाचा डिले. २.६ सेकंदात आपलं आयुष्य संपलंय असं वाटतं.”लुनाने विचारलं, “आई, आपण का इथे राहतो? पृथ्वीवर घर आहे ना?”आर्याने डोळे पुसले. तिला आठवलं २०४५ मधलं ते रेडिएशन स्टॉर्म; जेव्हा ९०० मिलिसिव्हर्ट डोस एका आठवड्यात घेतला. आता तिच्या शरीरात ल्युकेमियाची बीजं तयार झाली होती. डॉक्टरांनी सांगितलं होतं, “तुम्ही पृथ्वीवर परतलात तरी ५ वर्षांत मृत्यू अटल आहे. इथे राहिलात तरीही ५ वर्षांत…”आर्याने लुनाला जवळ ओढलं आणि कुजबुजली,
“कारण, अगं… आपण इथे राहिलो तर पृथ्वीवरची माणसं कधीही एकटे पडणार नाहीत. कारण आपण त्यांच्यासाठी प्रकाश आहोत.
आणि प्रकाश कधी परत जात नाही.”बाहेर, चंद्राची १४ दिवसांची रात्र संपत होती. सूर्य उगवत होता.
डोमच्या काचेवर लुनाच्या हाताचा ठसा उमटला होता; इतका हलका की तो कधीच पुसला जाणार नव्हता.
थोडक्यात चंद्रावर माणूस राहिला…
आणि माणूस बदलला. कायमचा.

0+ Great